köy duası

Köy Halkı Tespihe Daldık

Bir fotoğrafta görmüştüm bu köyü.

Torosların tepesinde yeşil bir köy. Akdeniz ikliminin esintisi fotoğrafa yansıyordu. Merak ettiğim için hiç oyalanmadan yola çıktım.

2002 model kırmızı bir pejo.

Toroslara tırmanırken hararet yapan, ve 2016 yılında hala kasetçalar olan kırmızı arabamla yoldayız.

Karaman’ın Uğurlu köyü. Bölgedekilere göre bu köy komünist köy. Niye öyle dediklerini biliyorum ama bu konuya hiç girmeyeceğim. Önemli bir özelliği yok.

Neyse ben 2014 senesinin temmuz ayında ve bayramın ilk gününde buradaydım.

Bayram olması sebebiyle bir gelenek öğrendim ve gördüğünüz fotoğrafı paylaştım. Sene içerisinde ölüsü yani cenazesi olan, bayramın ilk günü evinin önünde yemek verir, köy halkı ile büyük bir tespih ile duasını edermiş. Girdim sıraya.

Tuttum tespihin bir boncuğundan.

Yanımda gözleri doğuştan görme engelli birisiyle başladık duaya…

Görme engelliyle biraz sohbet ettim. Bana duanın arasında kulağıma eğilerek, “sevdiğin var mı?” dedi. Evet veya hayır cevabı veremeden aklım, görme engelli birisinin sevme duygusunu nasıl hissedebileceği takılmıştı. Anne ve Tanrı sevgisi belki doğuştan ve kulaktan dolma gelebilirdi ama somut aşk nasıl görmeden hissedilebilirdi kafama takıldı.

“Boş ver sevdiğimi. Sen buralı mısın? Yoksa bayram ziyaretine mi geldin?” dedim.

“Boş ver” dedi.

“Tamam” dedim.

“Yardım et kalkayım, gideceğim” dedi. Kırmış mıydım acaba bilemedim. Yardım ettim. Kalktı ve sokağın başına kadar götürdüm. Sonra köy yolunda kayboldu gitti.

Dua devam ederken, Karaman’ın Sarıveliler belediye başkanı geldi. Köylü ile bayramlaştı.

Zaten bu sırada dua bitti.

Sokağa serilen halıların üstünde sofra kuruldu. Güzelce yemek yedik. Herkesle bayramlaşıp, çıktım.

Ermenek pazarına gidip, kapuz denilen bölgeye geçtim.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *